Ne oluyor bana böyle? Mutsuzum, huzursuzum, bıkkınım, yorgunum... Etrafımdaki herkes sahteymiş gibi. Herkes birer birer doğallığını yitiriyormuş gibi. Teker teker uzaklaşıyorlarmış gibi....Prens prens prens prens... Ona ne oluyor peki? Günlerdir adam akıllı konuşamıyoruz. Çok soğuk, çok uzak... En değerlilerimden biri yine mi çıkıyor yoksa hayatımdan? Suç bende tabi. Yıllardır uyarıyorlar beni BAĞLANMA diye. Biliyorlar tabi birine bağlandığım zaman daima üzüldüğümü. Özlüyorum onu.. Eski Prens'i özlüyorum. Yanıbaşımda otururken bile özleminden gözlerim yaşarabilir mi? Yaşarır. Salağım çünkü ben!
Geçen yıl bu hafta. Sanki daha geçen haftaymış gibi aklımda.Gerçi ne zaman çıktı ki aklımdan? Yaptığımız herşey, tüm konuşmalarımız, nereye gittiğimiz, nereye oturduğumuz... Her şey kazınmış resmen beynime. Her zaman aklımdaydı aslında. Ama aradan tam 1 yıl geçtiğini hatırlayınca daha bi kötü oluyorum. Bir insan 1 yılda bu kadar nasıl değişebilir? 1 yıl önce HERŞEYİM ken şimdi nasıl HİÇBİRŞEYİM olabilir? Hiçbirşeyim mi? Gerçekten HİÇBİRŞEYİM mi o benim? O yüzden mi 1 yıl geçmesine rağmen ağlayabiliyorum? Ağlarım. Salağım çünkü ben!
1 yıl önce... Aslında daha güzelmiş o zaman her şey. En azından DOSTlarım yanımdaydı. Bana değerli olduğumu hissettiren DOSTlar. Sevilmeye layık olduğumu gösteren DOSTlar. Hep yanımda olacaklarına inandığım DOSTlar. Peki nerdeler şimdi? Hiç biri yok. İçlerinden birini son günlerde çok fazla özlüyorum. Özlemeye hakkım var mı? Ben göze almamış mıydım zaten onu kaybetmeyi? O olmadan da mutlu olurum diyen ben miydim? Benmişim. Derim. Salağım çünkü ben!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder