İnanasım gelmiyor hiç. Fazla değil, 8 yıl öncesine kadar terasta kovalamaca oynadığım, hatta 6 yaşıma kadar öz kardeşim sandığım insanın şmdi bir sokak tinercisi olduğuna inanamıyorum belki de inanmak istemiyorum. Kim inanabilir ki böyle bir şeye? Herşey değişecekti elbet ama bu kadarını da beklemiyordum. Sonuçta dayım vefat etmişti ve ardında küçücük bir evlat kalmıştı. Benm ki kadar mutlu ve sorunsuz bir hayatı olmayacaktı tüm aile tarafından kabul edilmişti bu, her ne kadar ona belli edilmese bile. Yıllar geçtikçe daha az görüşür olduk daha az ve daha az.... Geçen yıl yüzünü bile görmemiştim, bitanecik kuzenim bana ayıracak vakit bulamıyordu ya da sadece ben böyle düşünüyordum.Farkında değildik tabi o sırada sokağın birinde çeteyle kavgalara gittiğinin.
Fotoğraflarımızı hatırlıyorum da... Dev gibi bir adamın iki omzunda iki çocuk.. Biri kısa saçlı tombiş kız; diğeri sarışın,renkli gözlü yakışıklı bir oğlan... Şimdi o dev gibi adam makinelere bağlı olarak yaşıyor. Gözlerinden yaş eksik olmuyor. Daima hazırlıklı ölüm için, farkında çünkü her an ölebileceğinin....Yakışıklı oğlan tinerci olmuş çıkmış. Sabaha karşı eve geliyormuş hatta bazen gelmiyormuş hiç. Unutmuş o dev gibi adamı, onun yaptıklarını, dedeliğini, babalığını, amcalığını... Küçük tombiş kız ise olanlara bakıp üzülüyor, elinden hiçbir şey gelmiyor... Sadece hayret edebiliyor ve lanet yağdırıyor herşeye. Bir de bu küçük 2 çocuğun babaları vardı. Birinin öz babası diğerinin babasından sonra en sevdiği erkek... 23.04.2000 de bırakıp gitmiş o herkesi. Zaten onun gidişinden sonra yön değiştirmiş herşey....
Gözlerimin dolduğunu hissediyorum....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder